Najnovije Vesti

Nano efekat homeopatije

Nano efekat homeopatije
Ugaoni kamen homeopatskog medicinskog sistema je postavka da što se osnovna supstanca više rastvara – postaje sve potentnija. Najsnažniji homeopatski lekovi su ujedno i najviše rastvoreni! Ovaj abnormalni princip rastvaranja je ostao stub isceliteljske nauke 18. veka, koja se i tada radije bolestima bavila na holistički način, nego što se usmerava na manifestne simptome. A u zadnje vreme, ovaj se princip, istovremeno, pokazao i kao glavna slaba tačka oponenata homeopatije.

Ako sve više i više rastvarate supstancu stoprocentne koncentracije, u jednom momentu se u rastvoru više neće moći detektovati bilo koja čestica originalnog materijala, a homeopatski lekovi prolaze kroz proces “beskonačnog rastvaranja”. Skeptici uglavnom pitaju sledeće: “Kako može lek bez ikakve aktivne supstance pobuditi terapijski odgovor?” Kao reper svoje skepse, oni naglašavaju princip moderne alopatske medicine koja se zasniva na terapijskom odgovoru – u odnosu na visinu doze leka. Izostanak aktivnog sastojka, po definiciji, znači da takva pilula ili tečnost ne mogu biti ništa drugo do placebo. I visoko potentni homeopatski lekovi, koji su obično ekstremni rastvori početnih supstanci, ne mogu biti ništa više od običnog placebo-a.

Ovaj fantastični proces razređivanja je postao osnova homeopatskih lekova, a koji se uobičajeno pripremaju iz biljnih, životinjskih, metalnih i mineralnih izvora. Samuel Haneman, (nemački lekar koji je ustanovio Homeopatiju kao način lečenja) sugerisao je da rastvaranje supstance, uz energično mućkanje, podiže aktivnu potenciju preparata. Proces, pod imenom “potenciranje”, se može ponavljati beskonačno, a svaki naredni korak rastvoru dodaje određeni stepen potencije. Potenciju možete podizati sve dok dalje rastvarate original. Haneman je ustanovio Zakon istovetnosti, u kome tvrdi da se simptomi bolesti mogu lečiti ekstremno malim količinama supstance koja proizvodi slične simptome kod zdravih ljudi, a kada se uzme u velikim količinama. Upravo je to razlog zbog koga su najpotentniji homeopatski lekovi ujedno i najrazblaženiji. Naučna zajednica je, pak, uvek osporavala ovu ideju. Uvek su tvrdili da ‘visoko potentni’ homeopatski lekovi mogu biti samo placebo, premda u njima, nakon određenog stepena rastvaranje, ne postoje čak ni tragovi čestica leka.

Argument protiv naučničkih kritika?

Ali, izgleda da je teorija da ekstremno visoki rastvori mogu biti bez imalo početnog materijala, nedavno prilično uzdrmana Indijskim istraživanjima koja su otkrila čestice originalnog materijala u izuzetno visoko-potentnim rastvorima. Određeni, visoko-potencirani (ekstremno razređeni rastvori) homeopatski lekovi izrađeni od metala, i dalje poseduju merljive količine početnog materijala, u ovom slučaju metala. U 200-tom razređivanju (200c), mogućnost pronalaženja čak i jednog atoma startnog materijala je bliska nuli. “Koristili smo rastvore sa stepenom rastvorenosti od 30c do 200c. Oni su vrlo ispod Avogadrovog broja, koji postavlja hipotezu da ne može biti početnog materijala iza tačke rastvaranja. Naš eksperiment je dokazao da čestice postoje čak i kod 30c i 200c”, rekao je Prasant Čikraman, glavni autor studije, sa Odeljenja za hemijski inženjering Indijskog Tehnološkog instituta (IIT) iz Bombaja. Avogadrov broj odgovara homeopatskih potencija od 12c do 24X (1 deo u 1024 dela). Pa, kako onda još uvek mogu biti pronađene čestice početnog materijala čak i nakon faktora rastvora od 200c?!

Istraživači su prilagodili elektronski mikroskop i tehnike elektronske difrakcije da bi detektovali nano čestice u razređenim rastvorima. U analizi je korišćeno šest metala i njihovi korespodentni homeopatski lekovi vodećih indijskih proizvođača Dr Willmar Schwabe India (WSI) Private Ltd, i SBL India. Lekovi su bili sledeći: zlato (Aurum metallicum ili Aurum met), bakar (Cuprum metallicum ili Cuprum met), kalaj (stannum matallicum ili stannum met), cink (zincum tetallicum ili Zincum met), srebro (Argentum metallicum ili Argentum met) i platina (Platinum metallicum ili platinum met).

Integrativna osnova u Homeopatskoj Farmakopeji nisu testovi moderne nauke, već homeopatske “potrvde”, beležene tokom 1800.-tih i ranih 1900.-tih. Zadnje (deveto) izdanje objašnjava kako se više od hiljadu supstanci pripremaju za homeopatsko korišćenje. U njemu se ne identifikuju simptomi ili bolesti za koje homeopatski proizvodi trebaju biti korišćeni; o tome odlučuje lekar (ili proizvođač).